Een klant belt naar haar leverancier voor meer informatie betreffende haar contract. De leverancier bevestigt tijdens het gesprek dat ze reeds de meest voordelige formule heeft.
Bij het ontvangen van haar jaarafrekening stelt ze vast dat de aangerekende tarieven niet de meest voordelige zijn die de leverancier aanbiedt. De klant neemt opnieuw contact op met de leverancier. Deze deelt mee dat ze haar contracttype kunnen wijzigen, maar dat dit niet retroactief kan.
Een klant heeft via een prijsvergelijkingswebsite een contract getekend bij een energieleverancier. Bij de ondertekening van dit contract was er een promotie lopende van 20% korting voor elektriciteit en 10% korting voor aardgas.
De heer V. is klant voor de energievoorziening van een caravan op een stuk grond. De caravan is reeds sinds 2013 onbewoond. In 2016 krijgt de klant twee zeer hoge afrekeningen voor in totaal 19.924,05 euro waarbij een verbruik van 85.860 kWh wordt aangerekend.
Een verlies aan de binneninstallatie lijkt uitgesloten aangezien er op het moment van de controle ervan geen verbruik wordt geregistreerd op de meter. Contacten met leverancier en netbeheerder leveren geen rechtzettingen op. De netbeheerder stelt een ijking van de meter voor.
Op de eindafrekening stelt de klant vast dat de korting van 100 euro die hij kreeg bij de intekening van het contract niet werd toegekend.
De leverancier deelt hem mee dat de voorwaarden van de korting bepalen dat alle facturen voor de vervaldag moeten worden betaald. Aangezien de eerste tussentijdse factuur van de klant laattijdig betaald werd, werd de korting niet toegekend.
De klant is echter van mening dat hij de eerste tussentijdse factuur nooit heeft ontvangen.
Een klant heeft bij het tekenen van zijn energiecontract een korting van 15% op de energieprijs gekregen en dit voor zolang hij klant blijft bij de leverancier.
Na een jaar klant te zijn geweest valt de korting echter weg omdat deze volgens de leverancier slechts een tijdelijke korting was. De klant gaat hier niet mee akkoord en dient een klacht in bij de Ombudsdienst.
De heer A. gaat niet akkoord met de energiefactuur van om en bij de 2.500 euro die hij ontving van zijn leverancier.
Een klant heeft een dienstencontract afgesloten bij zijn energieleverancier om elektrische toestellen te herstellen of te vervangen indien deze defect zijn. Bij een defect aan zijn wasmachine doet hij dan ook beroep op zijn energieleverancier.
De geraamde kost voor de reparatie was volgens de leverancier echter te hoog. Daarom bood de leverancier hem een nieuw toestel aan ter waarde van 600 euro.
De klant heeft zonnepanelen. Hij merkt op zijn eindafrekening dat zijn factuur is opgesplitst in twee verbruiksperiodes, 01/05/2015-20/05/2015 en 20/05/2015-30/04/2016. Op 01/05/2015 werd hij klant bij zijn huidige leverancier en gaf toen meterstanden door. Op 20/05/2015 vond de jaarlijkse meteropname plaats.
Een professionele klant wordt door zijn vorige leverancier een verbrekingsvergoeding aangerekend voor het opzeggen van zijn contract. De leverancier rekent deze verbrekingsvergoeding aan omdat de klant meer dan 100 MWh aardgas per jaar verbruikt en hierdoor niet valt onder de definitie van een kmo.
Voor huishoudelijke afnemers en kmo’s is de verbrekingsvergoeding immers afgeschaft zoals bepaald in artikel 15/5bis §11/3 van de gaswet:
Een onderneming vecht de boete aan die door leverancier A wordt gevorderd na de ondertekening van een ander contract bij leverancier B. In 2013 tekent de onderneming een indicatieve offerte voor de levering van hoogspanning bij leverancier A voor een periode van 1 januari 2016 tot 31 december 2017. Maar in 2015 tekent zij een contract bij leverancier B voor dezelfde periode. Leverancier A eist een boete van 33.672,13 euro (30.000,00 euro + 3.672,13 euro kosten).